Radicalaweekend - Tussen 'nieuw' en 'oud'
Perspectief van een nieuwe Radicala - Adine Minnee
‘Tijd om je te radicaliseren!’ klonk gekscherend onderweg naar Dopersduin. Oeps, waar ben ik terecht gekomen? En kan ik nog terug? De aankondiging voor het Radicala-weekend had me eerder meteen geïntrigeerd, al wist ik me niet zo goed wat ik bij ‘radicaal christenzijn’ moest voorstellen en had ik een, waarschijnlijk vertekend, beeld van activisme en activisten. Nieuwsgierig was ik wel.
De afgelopen jaren kwam ik met mijn burgerlijke huisje-boompje-beestje-brein steeds meer met mijn kop uit het veilige zand en ik schrok wat ik tegenkwam. Een kapotte wereld vol onrecht, moordende en misbruikende systemen en oneindig veel om te veranderen. Ik bemerkte zoveel woede en verdriet om wat mensen elkaar en de wereld aandoen, alleen had ik nog geen manier om het constructief te uiten. Opslokken, negeren, kop weer het zand in? Nee, hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet meer. Mijn rechtvaardigheidsgevoel riep te hard, het was niet meer langdurig te negeren. Het bleef vragen stellen als: Waarom is de wereld zo geworden? Waarom hebben mensen de neiging om elkaar af te maken of te onderdrukken? Wat moet ik met mijn machteloosheid? En wat is eigenlijk mijn rol in het geheel? Hoe kan ik goed doen in deze wereld en wat is mijn stem?
Bij Via Radicala bleek ruimte voor dit soort vragen en dat was fijn. Er was trouwens überhaupt ruimte. Om mijzelf te zijn en te uiten, mee te doen waar kon en te rusten waar dat nodig was. Van gieren om leuke spelletjes tot ecologisch rouwen om de achteloosheid waarmee mensen afval in de berm gooien. En van een heerlijk middagdutje in een rustige omgeving en samen zingen in een viering tot fijne gesprekken om mijn mensbeeld en wereldbeeld te kunnen verbreden. Ik voelde me welkom, betrokken en veilig, ongeacht de voortgang van mijn proces naar een rechtvaardigere wereld. Ook als elke stap voelt als water naar de zee dragen. Ook als ik soms even niet weet wat ik met mijzelf aan moet.
Het was relativerend om te merken dat ik me bevond tussen zoekende mensen. Op zoek naar hoop, naar een stukje rechtvaardigheid in deze wereld en op zoek naar manieren om dat te kunnen bereiken. Allemaal onderweg, maar wel in verbondenheid met elkaar en met de Schepper, die ook vraagt om soms radicaal andere keuzes te maken dan het systeem. En wat blijkt? Stiekem ben ik eigenlijk ook best wel een idealistische christen. En misschien, heel misschien zelfs wel een activist. Eng he?
Perspectief van een ‘oude’ Radicala - Francine Maessen
Ik kan bijna niet geloven dat het eerste Radicalaweekend alweer een jaar geleden is. De mensen die ik daar heb leren kennen voelen inmiddels als dierbare vrienden. Maar bovenal is het zó fijn om een plek te hebben waar we onze ervaringen kunnen delen.
Omdat ik graag iets terug wou geven aan dit mooie initiatief, zat ik deze keer in de organiserende commissie. Wat voor ons vanaf het begin duidelijk was: er moet een inhoudelijk programma zijn, maar ook rust. We bespreken namelijk heftige thema’s, en daar moet je ook even tijdig los van kunnen komen. Daarnaast wilden we dat de workshops niet allemaal ‘in het hoofd’ waren. Uiteindelijk waren twee van de vier workshops meer theoretisch (over queer theologie en over praten met andersdenkenden), was één workshop vooral emotioneel (een ecologisch rouwritueel) en één workshop heel fysiek. Dat was een lekkere balans!
De workshops zijn een gespreksopener. Daarnaast ligt de focus in het weekend vooral op ontmoeting. En in die ontmoeting komt ook heling tot stand. Veel van ons zijn opgegroeid in striktere, conservatievere gemeenschappen. Met die achtergrond proberen we nu onze idealen én ons geloof vorm te geven. We moeten dingen loslaten, nieuwe dingen leren, ons omarmd en geliefd weten. Moeiteloos wordt er gewisseld tussen onze persoonlijke verhalen en grote maatschappelijke problemen. We zijn eerlijk, kwetsbaar, en creatief. We praten, wandelen, bidden, maken muziek, lezen, organiseren, dansen, maken plannen en knuffelen.
Het is zo fijn om een plek te hebben waar je helemaal mag zijn. Met je geloof, en ál je identiteiten. Om ruimte te kunnen geven aan de onderwerpen die ons bezighouden. En om met hernieuwde moed weer de wereld tegemoet te treden.